رفتم مرا ببخش و مگو او وفا نداشت

راهی بجز گریز برایم نمانده بود

این عشق آتشین پر از درد بی امید

در وادی گناه و جنونم کشانده بود

رفتم ، که داغ بوسه ی پر حسرت ترا

با اشک دیده زلب شستشو دهم

رفتم که ناتمام بمانم در این سرود

رفتم که با نگفته بخود آبرو دهم

رفتم مگو ، مگو ، که چرا رفت ، ننگ بود

عشق من و نیاز تو و سوز و ساز ما

از پرده ی خموشی و ظلمت ، چو نور صبح

بیرون فتاده بود به یکباره راز ما

رفتم ، که گم شوم چو یکی قطره اشک گرم

در لابلای دامن شبرنگ زندگی

رفتم ، که در سیاهی یک گور بی نشان

فارغ شوم زکشمکش و جنگ زندگی

من از دو چشم روشن و گریان گریختم

از خنده های وحشی طوفان گریختم

از بستر وصال به آغوش سرد هجر

آزرده از ملامت وجدان گریختم

ای سینه در حرارت سوزان خود بسوز

دیگر سراقغ شعله ی آتش زمن مگیر

می خواستم که شعله شوم سر کشی کنم

مرغی شدم به کنج قفس بسته و اسیر

روحی مشوشم که شبی بی خبر زخویش

در دامن سکوت به تلخی گریستم

نالان ز کرده ها و پشیمان ز گفته ها

دیدم که لایق تو و عشق تو نیستم

خداوندا عزيزاني دارم که در اعماق قلبم

جاي دارند ، آنان شايسته ي محبتند و

يادشان مايه ي آرامش جان مي باشد

در ميان خلق آنان معدن خيرند و دارنده ي

 پاک ترين خصوصيات ، پس اي خداي من

آنان را اکرام کن و بر صفات نيک آنان بيفزا .

 
(الهي آمين)

(دوستان خوبم سال نو بر همه ي شما مبارک . دوست دارم به شما يه عيدي هر چند نا قابل بدم و دوست دارم بهم بگيد که به عنوان عيدي دوست داريد چه به شما بدم ؟ )

تا که بگردی دنبالم اما تو پیدام ننکنی

گفته بودم اگه برم تو دیگه تنها می مونی

تو غربت خاطره هام تا همیشه جا می مونی

گفته بودم ثانیه هات خالیه بی حضور من

سنگین واست تموم میشه شکستن غرور من

گفته بودم بدون من دنیا واست یه زندونه

خوشی باهات قهر میکنه چشات همیشه گریونه

گفته بودم که قلب تو تاب جدایی نداره

تنها می شی اما دلت هیچ کجا جایی نداره

گفته بودم رفتن من برات یه کابوس می مونه

شب سیاه لحظه هات حتی بی فانوس می مونه

گفته بودم که در به رد دنبال رد پام میای

اما بدون خیلی دیره من نمی خوام دیگه بیای

به تماشا سوگند

و به آغاز کلام

و به پرواز کبوتر از ذهن

واژه ای در قفس است

حرفهایم ، مثل یک تکه چمن روشن بود

من به آنان گفتم :

آفتابی لب درگاه شماست

که اگر در بگشایی به رفتار شما می تابد

و به آنان گفتم :

سنگ آرایش کوهستان نیست

همچنان که فلز ، زیوری نیست به اندام کلنگ

در کف دست زمین گوهر ناپیدایی ست

که رسولان همه از تابش آن خیره شدند .

پی گوهر باشید

لحظه ها را به چراگاه رسالت ببرید

و من آنان را ، به صدای قدم پیک بشارت دادم

و به نزدیکی روز ، و به افزایش رنگ

به طنین گل سرخ ، پشت پرچین سخنهای درشت

و به آنان گفتم :

هر که در حافظه ی چوب ببیند باغی

صورتش در وزش بیشه ی شور ابدی خواد ماند

هر که با مرغ هوا دوست شود

خوابش آرام ترین خواب جهان خواهد خواهد بود

آنکه نور از سر انگشت زمان برچیند

می گشاید گره ی پنجره ها را با آه .

زیر بیدی بودیم

برگی از شاخه ی بالای سرم چیدم ، گفتم :

چشم را باز کنید ، آیتی بهتر از این می خواهید؟

می شنیدم که بهم میگفتند :

سِحرمی داند ، سِحر!

سر هر کوه رسولی دیدند

ابر انکار به دوش آوردند

باد را نازل کردیم

تا کلاه از سرشان بردارد

خانه هاشان پر داوودی بود ،

چشمشان را بستیم

دستشان را نرساندیم به سر شاخه ی هوش

جیبشان را پر عادت کردیم

دوست عزیزم تولدت مبارک

امیدوارم صد سال زندگی همراه با خوشی و موفقیت داشته باشی .

راه دوري است، و پايي خسته.

تيرگي هست و چراغي مرده.

***

مي كنم، تنها، از جاده عبور:

دور ماندند ز من آدم ها.

سايه اي از سر ديوار گذشت،

غمي افروز مرا بر غم ها.

***

فكر تاريكي و اين ويراني

بي خبر آمد تا با دل من

قصه ها ساز كند پنهاني.

***

نيست رنگي كه بگويد با من

اندكي صبر، سحر نزديك است.

هر دم اين بانگ بر آرم از دل:

واي، اين شب چقدر تاريك است!

***

خنده اي كو كه به دل انگيزم؟

قطره اي كو كه به دريا ريزم؟

صخره اي كو كه بدان آويزم؟

***

مثل اين است كه شب نمناك است.

ديگران را هم غم هست به دل،

غم من، ليك، غمي غمناك

 پاره اي از تنمان شده و هر لحظه او را به

 خود نزديكتر مي بينيم به طوري كه همه آينده

 خود را در وجود او خلاصه كرده و حتي گاهي

 اوقات زندگي بدون او را بدتر از جهنم مي بينيم

و گاهي اوقات دلمان آنقدر برايش تنگ مي‌شود كه

مي خواهيم او را از روياهايمان بيرون كشيده و در

دنياي واقعي در آغوش گرفته و به اندازه تمام عمر گريه كنيم...
دوستت دارم عزيزم

اصلا ميدوني دلتنگي چيه؟

اونم ازبدترين نوعش؟

بزرگترين دلتنگي اينه که بدوني اوني که دوسش داري هيچوقت ماله تو نميشه.

 اينه که بدوني يه روزي ازکسي که دوسش داري بايد جدا بشي چه بخواي چه نخواي

اسیر سرنوشت

قلبهای تنها

مرگ آرزوها

دوستت دارم و از گفتن این حرف ترسی ندارم

من با تمام وجودم فریاد می زنم که تا ابد عاشق تو خواهم ماند

دوستت دارم

 دوستت دارم.

رفیق و مونس و همدم در این عالم قدیمی شد

نیاور بر زبان نامی از وفا ٬ از خیرش هم بگذر

وفا تنها نه در اینجا ٬ بلکه در عالم قدیمی شد

بخند تا می توانی زآنکه می ترسم

ببینم پس از چندی خنده هم قدیمی شد

بکن بر زیر دستان ظلم و جور امروز

که رسم دستگیری بر ضعیفان هم قدیمی شد

تقدیم به عشق ابدیم

شاید گره خورد به تو نزدیک تر شوم

                                                  محتشم کاشانی

.......

غم از وحشت پوسیدن نیست

غم از زیستن بی تو در این لحظه پر دلهره است

دیگر از من تا خاک شدن راهی نیست

                                                           حمید مصدق

همیشه تو وبلاگم چیزایی می نوشتم که دیگران خوششون بیاد اما حالا دیگه برای دل خودم مینویسم

میدونم داری این نوشته را می خونی

دوست نداشتم اینجوری از هم جدا بشیم

میدونم باز هم من اشتباه کردم همیشه فکر میکردم چطور ازت خدا حافظی کنم

اما حتی تو خواب هم نمیدیدم عزیز ترین کسمو بدون خدا حافظی ترک کنم

الان دارم سخت ترین ساعات عمرمو میگذرونم اینبار خیلی سخت تر شد

دفعه ی قبل راحت تر بود شاید به این خاطر که اینبار ناراحتت کردم

من زیادی تند رفتم می دونم

حرفت داره مغزمو می خوره این حرفت هیچگاه یادم نمیره

( حالا حرف خداحافظی  را نزن ناراحتم میکنه )

اما من خیلی بی انصافی کردم خیلی خیلی

من همش به خودم فکر کردم به خاطر راحتی خودم دلت را شکستم

ای کاش بهت قول نمیدادم که دیگه باهات حرف نزنم حتی ازت عذر خواهی نکردم

منو ببخش من خیلی بی انصافی کردم

امروز برام روز جهنمیی بود .

ایکاش....